Kiedy mówi się o wypaleniu, najczęściej myślimy o pracy zawodowej. O przeciążeniu obowiązkami, stresie, presji wyników. Znacznie rzadziej mówi się o wypaleniu opiekunów osób z niepełnosprawnością, choć jest ono równie realne, a często znacznie bardziej wyniszczające.
Wczorajsza wizyta w pracowni tomografii komputerowej to nie był zwykły punkt w kalendarzu. To kolejny przystanek w naszej drodze z wodogłowiem zastawkozależnym, pełen cichego napięcia, nadziei i troski. W tym tekście opowiadam o badaniu TK mojej córki Emilii, o czuwaniu, które stało się częścią codzienności, i o tym, jak medyczne procedury splatają się z bardzo ludzkimi emocjami.
Codzienność z niepełnosprawnością to nie tylko leczenie, ale i niekończąca się walka z systemem. W jeden dzień można przeżyć więcej niż inni w miesiąc – od wielomiesięcznych kolejek po pięciominutowe decyzje o przyszłości.
Gdy świat się spieszy, my idziemy swoim tempem. Ona na wózku, zawsze krok przede mną. Ja spoglądając na nią czujnym wzrokiem zawsze na tyle blisko by wspierać i na tyle daleko by dać przestrzeń do rozwinięcia skrzydeł.
Przez te wszystkie lata walki z chorobą Emilii sięgaliśmy po różnorodne środki by dotrzeć do ludzi o dobrych sercach, którzy wesprą nas w tej nierównej walce. Dziś Facebook przypomniał mi artykuł z Gazety Opoczyńskiej sprzed 9 lat.
Jeżeli robisz zakupy w internecie, nieważne czy są to buty, elektronika, kosmetyki czy książki, możesz nas bezpłatnie wspierać. Z każdego Twojego zakupu średnio 2,5% jego wartości trafi do naszej organizacji,…